De nieuwe verfilming van Running Man uit 2025 lijkt vastbesloten om het actiegenre nieuw leven in te blazen. Regisseur Edgar Wright kiest niet voor een simpele remake, maar voor een frisse, rauwe herinterpretatie die dichter bij Stephen Kings oorspronkelijke verhaal blijft. Het resultaat is een film die zowel spektakel biedt als scherpe maatschappijkritiek, zonder te verzanden in nostalgie of oppervlakkige fanservice. Daarmee maakt Running Man een opvallend sterke indruk in een jaar vol grote blockbuster-titels.
Centraal staat Glen Powell, die met zichtbaar plezier in de huid kruipt van Ben Richards. Zijn vertolking is minder heroïsch dan Schwarzenegger’s iconische versie, maar wel menselijker, wanhopiger en daardoor overtuigender. Powell draagt de film met een mix van fysieke intensiteit en emotionele diepgang. De wereld waarin Running Man zich afspeelt, voelt pijnlijk actueel: een samenleving waarin entertainment, geweld en politieke manipulatie naadloos in elkaar overlopen. Wright gebruikt dat decor niet alleen voor spanning, maar ook om prikkelende vragen te stellen over mediahonger en morele grenzen.
Visueel is de film typisch Wright: dynamisch, ritmisch en gedurfd. De achtervolgingsscènes zijn strak gemonteerd, met een energie die je als kijker bijna uit je stoel trekt. Maar belangrijker nog: de actie ondersteunt het verhaal, in plaats van het te overheersen. De film durft stil te staan bij de persoonlijke offers die het “spel” van Running Man eist, en dat geeft de finale een verrassend emotionele lading.
Toch is niet alles perfect. Af en toe voelt de satire wat zwaar aangezet, en sommige bijpersonages blijven onderbelicht. Maar dat zijn kleine smetjes op een verder indrukwekkend geheel. De nieuwe Running Man is spannend, stijlvol en inhoudelijk relevanter dan je zou verwachten van een dystopische actiefilm.
Dus: is dit de Running Man die film van het jaar kan worden? Het antwoord is geen simpele ja of nee, maar één ding is duidelijk — hij rent moeiteloos voorop in de race.